WONEN IN ITALIË – Giro pizza
Het regent.Ja, die dagen heb je hier ook. Gelukkig maar, anders zou het een droge stenige boel worden en hadden we geen Bloemenrivièra.
Iedereen is naar huis. De buitenlanders met een tweede huis, de Italianen uit Genua en Turijn, de toeristen, de dagjesmensen, we zijn lekker onder elkaar.
Als dorpsbewoners zijn we nu helemaal op elkaar aangewezen. Zodra je je neus buiten de deur steekt, kom je elkaar tegen.
Op de eerste plaats in de bar. Het hele dorp zit er tussen zeven en negen te ontbijten. Zaterdag had ik er met Anna afgesproken. We dronken onze koffie en aten een 'cornetto'.
We gingen haar oude huis bekijken waar ze binnenkort weer gaat wonen, maar dat haar ex-man als een varkensstal heeft achtergalaten. Ik wil haar helpen bij de schoonmaak.
Naast de bar is het postkantoor. Een bezoekje aan het postkantoor leidt meestal ook tot een bezoekje aan de bar want veel bezoekers van het postkantoor hebben ingewikkelde financiële dingen te doen die even duren.
Woensdag kwam ik het postkantoor binnen wandelen voor een postzegel. Ik wilde een rouwkaart versturen. Giovanni zat voor het loket en de Duitse Heidi zat te wachten. Ik ging naast haar zitten.
Heidi woont sinds kort alleen in haar mooie verbouwde boerderij buiten het dorp. Haar man zit in een verpleeghuis in Duitsland. We hadden er een heel gesprek over. Totdat ze aan de beurt was...
Zaterdagavond beloofde het hoogtepunt van de week te worden.Het restaurant bij mij in de straat had een 'giro-pizza'-avond aangekondigd. Dan worden verschillende pizza's gemaakt die rondgaan en waar je dan een punt uit kunt pakken en opeten.
Deze eerste avond had de jongere garde van het dorp besloten er met z'n allen heen te gaan ter ondersteuning van restauranthouder Monia. We zaten met wel veertig/vijftig man aan één lange tafel.
In afwachting van de pizza's schonken we ons alvast een wijntje in. De hele tafel stond vol flessen. De pizza's lieten op zich wachten. Voor het personeel in de keuken was het ook de eerste keer.
Ondertussen raakten de flessen leeg en gingen de stemmen omhoog. Er werd druk gepraat en gelachen. Ik voorzag dat als de pizza's niet snel zouden doorkomen, wij al snel met z'n allen stomdronken aan tafel zouden zitten.
Maar daar kwamen ze dan toch. De ene nog lekkerder dan de andere. Met krokante korst en belegd met lekkere variaties. Toen het eenmaal liep, zat iedereen heerlijk te smikkelen, kinderen incluis.
Tegen twaalven zat ik aan het toetje, profiterolles. Mijn Britse dorpsgenoot Andrew nam een lepeltje en at gezellig van mijn bordje mee. Even later ging hij enigszins aangeschoten naar huis.
Zondagochtend liep ik een beetje katerig naar de piazza. Het stond er vol Alpini. Mannen met het Alpini-hoedje op met veer, vaandels voor zich uit houdend, de burgemeester met haar sjerp om.
Ach ja het was 4 november geweest, de dag van de Nationale Strijdkrachten waarop het einde van de Eerste Wereldoorlog wordt herdacht. Alessando, de zoon van Paola, blies op zijn trompet, één van de Alpini hield een toespraak en er werden bloemen bij het monument gelegd.
Een bescheiden menigte stond toe te kijken.
Later kropen we bijelkaar in de bar. De vrouwen aan de koffie, de heren aan wat sterkers. Het leven blijft goed in Mombarcaro.
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
